AX od Google usypia bezczynnego agenta i budzi go w tym samym miejscu

Agent, który od trzech godzin czeka na decyzję człowieka albo na koniec długiego builda, dalej zajmuje pamięć i procesor w klastrze, a rachunek za serwery rośnie. Google nazywa ten problem wprost w README nowego projektu AX: agenty to nowy rodzaj obciążenia, bo nie są ani bezstanowymi usługami, które można w każdej chwili ubić i postawić od nowa, ani zadaniami wsadowymi, które startują, liczą i kończą pracę. Zbierają stan, potrzebują ścisłej izolacji, wołają zewnętrzne modele i narzędzia, a jeśli nikt ich nie pilnuje, potrafią palić pieniądze w pętli.

Google odpowiada na to otwartym projektem na licencji Apache 2.0, który ma uruchamiać autonomiczne agenty w klastrze tak, jak Kubernetes uruchamia kontenery. Moim zdaniem najcenniejsze w AX nie jest dziś samo narzędzie, bo to wczesna alfa z uczciwym ostrzeżeniem o nadchodzących zmianach niekompatybilnych wstecz. Cenniejszy jest słownik, który proponuje: agent opisany w pliku YAML jako zasób z limitami, siecią i przygotowanym miejscem pracy, dokładnie tak, jak dziś opisuje się usługę w Kubernetesie. Otwarte pytanie brzmi, czy ten słownik przyjmie się szerzej, czy zostanie narzędziem dla zespołów, które i tak żyją w ekosystemie Google.

Plik YAML zamiast skryptu, który stawia agenta