Cloudflare układa firmowe MCP na trzech zasadach: zdalne serwery, portal nad nimi, Code Mode na schematach

MCP przenosi narzędzia agenta do modelu. Nie przenosi odpowiedzi na pytanie, kto z zespołu może z których skorzystać. Cloudflare 22 kwietnia opublikowała pełen schemat firmowego stosu MCP, dokładając właśnie tę drugą warstwę. Przy okazji puściła liczby z własnej kuchni: w ostatnim miesiącu 93% inżynierów R&D odpaliło narzędzie do programowania oparte na agencie, a średnia tygodniowa zmergeowanych pull requestów wzrosła z 5 600 do 8 700. Cloudflare wiąże ten skok ze swoim stosem agentowym.

Większość tutoriali do MCP, protokołu od Anthropica, przez który agenci podpinają się do narzędzi i danych firmowych, każe postawić serwer MCP lokalnie, na laptopie programisty. Cloudflare w dokumentacji governance nazywa to "Shadow MCP" i tłumaczy, że z perspektywy działu bezpieczeństwa wygląda to dokładnie tak jak shadow IT z poprzedniej dekady. Ktoś z zespołu instaluje paczkę z internetu, paczka pyta o token i wchodzi do firmowego repo, a audytor nie wie, że to się dzieje. Stąd architektura zaczyna się od prostej zasady: każdy serwer MCP idzie na firmową infrastrukturę chmurową, osiągalny tylko zdalnie, a nie z laptopa pracownika.

Trzy reguły dostępu i jeden punkt audytu