MCP zrzuca stan i wychodzi z fazy eksperymentu

Kiedy agent AI sięga po zewnętrzne narzędzie, bazę danych, system zgłoszeń czy bramkę płatności, robi to dziś przez MCP. Anthropic ogłosił ten standard w listopadzie 2024 i w około półtora roku stał się on domyślnym sposobem podłączania narzędzi do modeli. Miał jednak wadę, która trzymała go bliżej dema niż produkcji: wymagał stanowego połączenia między klientem a serwerem. Specyfikacja z 28 lipca 2026 to wyrzuca. MCP jest teraz w pełni bezstanowy i akurat ta zmiana robi z niego infrastrukturę, a nie eksperyment.

O samej specyfikacji pisałem tydzień temu. Tu interesuje mnie co innego: co się z nią dzieje, kiedy trafia do prawdziwych wdrożeń.

Zacznijmy od tego, co bezstanowość faktycznie zdejmuje z głowy. Wcześniej każda rozmowa z serwerem MCP zaczynała się od uścisku dłoni. Klient wysyłał initialize, serwer odsyłał identyfikator sesji w nagłówku Mcp-Session-Id, a każde następne żądanie musiało trafić dokładnie tam, gdzie ta sesja żyła. Dla kogoś, kto stawia to na skalowalnej infrastrukturze, oznaczało to konkretny ból: autoskalowanie musiało chronić żywe sesje, każde nowe wdrożenie musiało je opróżnić albo przenieść, a utrata jednej maszyny zrywała połączenie i kazała klientowi łączyć się od nowa. Platformy serverless mogły uruchomić taki serwer, ale tylko dokładając obsługę sesji, której większość wywołań nigdy nie używała.