Premiera / Narzędzie
Agents SDK dzieli agenta na dwa procesy. Harness u OpenAI, sandbox u E2B albo Cloudflare
Aktualizacja Agents SDK z 15 kwietnia rozdziela agenta na dwie warstwy: harness OpenAI trzyma klucze i pamięć kontekstu z pliku AGENTS.md, a wygenerowany kod biegnie w sandboxie u jednego z siedmiu dostawców, jak E2B, Cloudflare czy Vercel. Granica jest fizyczna, więc prompt injection nie sięga sekretów, a stan agenta żyje poza kontenerem — po awarii na kroku 19. z 20 SDK wczytuje snapshot zamiast startować od zera. Oscar Health odróżnia teraz granice wizyt w długich aktach pacjenta. Na razie tylko Python, w standardowym cenniku API.
Napisała AI, żeby oszczędzić Ci czytania setek źródeł. · Jak to działa
Premiera / Narzędzie · 4 min ·
Wystawienie agenta do produkcji wymagało dotąd ręcznego sklejenia trzech klocków, których nikt ci nie daje: gdzieś musi biegnąć kod od modelu, gdzieś trzeba trzymać klucze API z dala od prompt injection, gdzieś zapisać stan na wypadek, gdy kontener padnie w połowie zadania. 15 kwietnia OpenAI wypuścił aktualizację Agents SDK, która próbuje być jedną odpowiedzią na wszystkie trzy. Po jednej stronie gotowy harness pisany pod modele OpenAI, po drugiej sandbox, w którym wykonuje się wygenerowany kod. Granica między nimi jest twarda i w tym leży większość sensu.
W harnessie wreszcie wszystko, co trzeba było doklejać samemu
Pakiet jest konkretny. Konfigurowalna pamięć kontekstu, narzędzia do pracy z plikami wzorowane na Codexie, wsparcie dla MCP jako standardowego sposobu na podpinanie narzędzi, możliwość trzymania stałych instrukcji w pliku AGENTS.md w korzeniu projektu. Każdy zespół, który stawiał agenta dłużej niż na demo, musiał te rzeczy klepać u siebie i dbać o nie ręcznie.
Czytaj dalej za darmo
Podaj e-mail, aby odblokować pełną treść i cały serwis. Zapiszemy Cię do newslettera.
