Klikasz w slajd, a agent nanosi poprawkę w kodzie

W podglądzie otwartym w przeglądarce klikasz w nagłówek, który wyszedł za duży, wpisujesz przy nim "zmniejsz o połowę" i wracasz do przeglądania slajdów. Uwaga nie ląduje w czacie ani na kartce obok monitora, tylko w kodzie źródłowym prezentacji, jako znacznik @slide-comment przypięty do tego konkretnego elementu. Kiedy takich uwag uzbiera się kilkanaście, wpisujesz /apply-comments, a agent przechodzi przez nie po kolei, nanosi poprawki i kasuje znaczniki. Tak wygląda pętla pracy w open-slide i to ona jest tu według mnie prawdziwym wynalazkiem, a nie samo generowanie slajdów.

Yiwei Ho zbudował swój framework wokół jednego założenia: skoro slajd i tak jest kodem, który coś rysuje, to niech będzie zwykłym komponentem React. Każda strona renderuje się w sztywnej ramce 1920 × 1080 pikseli, bez osobnego języka opisu prezentacji, w którym trzeba by wybierać z zamkniętej listy szablonów, więc agent, który umie pisać kod, umie też napisać slajd. Framework bierze na siebie to, czego i tak nikt nie chce pisać ręcznie: dopasowanie płótna do okna przeglądarki, przechodzenie między stronami i podmianę kodu na żywo, tak że poprawkę widać, zanim zdążysz przełączyć okno.

Zaczyna się od jednej komendy, npx @open-slide/cli init, która stawia projekt z gotowymi skillami dla Claude Code, czyli z instrukcjami w markdownie, które agent czyta, zanim zacznie pisać. O tym formacie pisałem wiosną, a open-slide jest dokładnie tym zastosowaniem, do którego miał służyć.