Pamięć agenta w plikach Markdown, które przejrzysz grepem

Powiedz agentowi do kodu, że testy odpala się przez npm test, zamknij sesję i w nowej zapytaj o to samo. Odpowie poprawnie i nic z tego jeszcze nie wynika. Dopiero kiedy dorzucisz, że projekt przeszedł na pnpm, i zadasz to pytanie po raz drugi, dowiesz się czegokolwiek o jego pamięci: czy poda nową komendę, czy wysypie obie naraz, czy umie wskazać, która obowiązuje dzisiaj. Vasilije Markovic, który w cognee buduje warstwę pamięci dla agentów, proponuje ten scenariusz jako pierwszy test każdego systemu pamięci, bo daje mały problem do zdebugowania, zanim wpuścisz do środka miesiące rozmów.

Myślałem o tym teście, czytając dokumentację agent-memory, biblioteki open source od tigerless-labs, którą podpinasz pod agenta do kodu, żeby cokolwiek pamiętał między sesjami. Cała pamięć agenta to zwykłe pliki Markdown w jednym katalogu, a leżący obok indeks SQLite nie trzyma niczego własnego, służy wyłącznie do tego, żeby dało się w tych plikach szukać szybciej, niż gdyby przeglądać katalog plik po pliku. Skoro cała treść jest w Markdownie, indeks wolno skasować i odtworzyć jednym poleceniem, które jeszcze raz przechodzi pliki, a nie ginie przy tym ani jedna notatka.

Autorzy pilnują tego testem, nie akapitem w dokumentacji. I to jest powód, dla którego w ogóle o tym projekcie piszę: pamięć zostaje czymś, co przejrzysz grepem, wrzucisz do gita i przeniesiesz na inną maszynę, a nie bazą, której musisz wierzyć na słowo.