PMB trzyma pamięć projektu na twoim dysku, żeby agent nie pytał o wszystko od nowa

Każdy, kto pracuje z agentem do kodu, zna ten moment: nowa sesja, świeże okno kontekstowe i pierwsze pięć minut schodzi na tłumaczenie od zera, dlaczego warstwa logowania wygląda tak dziwnie, czego w tym repozytorium nie ruszać i jaką decyzję podjęliśmy trzy miesiące temu. Model bywa błyskotliwy w jednej sesji i zupełnie pusty w następnej. PMB, projekt open-source, który w zeszłym tygodniu wszedł na Product Hunt i dobił tam do piątego miejsca dnia, bierze się właśnie za tę lukę. I od razu powiem, co mnie w nim zainteresowało: nie sama premiera, tylko to, co jego autor otwarcie przyznaje o najtrudniejszej części problemu.

PMB zapamiętuje decyzje projektu i podaje je agentowi w kolejnej sesji, żeby nie zaczynał każdej z pustą głową. Działa z agentami, które rozumieją MCP, czyli protokół pozwalający zewnętrznym narzędziom dokładać kontekst do modelu. W praktyce chodzi o Claude Code, Cursor, Codex i Zed, a więc edytory i wtyczki, w których na co dzień pisze się kod z pomocą AI. Zapisuje decyzje, wnioski, cele i ostatnią pracę w jednej przestrzeni roboczej SQLite na twoim dysku. Bez chmury, bez kluczy API, bez wywołania modelu w momencie odczytu. Autor, Oleksii Bondar, nazywa to typowaną pamięcią: każdy rodzaj wpisu żyje na własnych prawach, wnioski działają jak trwałe reguły, cele jak kierunek, do którego zmierzasz, a bieżąca robota jak świeży ślad tego, co działo się ostatnio. Gdy agent zabiera się za zadanie, odpytuje pamięć przez MCP, a ta oddaje tylko fragment pasujący do tego, czego akurat dotyka, poukładany według trafności i świeżości, a nie jako płaski zrzut wszystkiego.

Brzmi rozsądnie i tak też jest zbudowane. Problem, który przesądza o wszystkim, pojawia się dopiero w komentarzach pod premierą. Florent Berrez ujął to celnie: pamięć projektu trafna w drugim tygodniu, w szóstym miesiącu bywa już błędna, a nieaktualny plik z kontekstem potrafi zaszkodzić bardziej niż jego brak. To jest sedno. Agent, który pewnie działa na podstawie decyzji cofniętej dwie sesje wcześniej, narobi więcej szkody niż agent, który po prostu dopyta.