Po co budować własną pętlę agenta, skoro OpenAI poprowadzi ją za ciebie?

Siadasz do pracy o dziewiątej rano, o dziesiątej wszystko zaczyna się sypać, a po południu narzędzie zachowuje się jeszcze inaczej. Tak opisuje życie z Claude Code i Codexem Gao Dalie, który o agentach do kodu pisze na Medium w publikacji Data Science Collective. W tekście z 11 września nie owija w bawełnę: oba narzędzia "po cichu wpychają ci do kontekstu mnóstwo rzeczy, których nie pokazują w interfejsie", a aktualizacje wychodzą raz dziennie, czasem kilka razy. Model jest ten sam, prompty też. Zmienia się warstwa, która otacza model i decyduje, co on w ogóle widzi, czym może się posłużyć i jak długo popracuje, zanim zapomni, czyli harness.

Dokładnie ten harness, wyjęty z Codexa, OpenAI udostępniło 10 września wszystkim jako Agents API w publicznej becie. Wystarczy podać zadanie, model, zestaw narzędzi i miejsce, w którym kod ma się wykonać, a pętlę prowadzi już OpenAI. Firma rozbiera Codexa na części od ponad roku: najpierw otworzyła CLI, potem SDK i serwer aplikacji. Tydzień temu pisałem, że tę wygodę kupuje się uzależnieniem od dostawcy, i po lekturze dokumentacji trzymam się tego zdania z jednym doprecyzowaniem: to wynajem, nie fundament, więc buduj tak, żebyś mógł się z niego wyprowadzić.

Model przestaje oglądać wszystko, co zwróci narzędzie